* Mede Mensch   

   Een maandelijkse bijdrage voor de website van letteren 010

   Mede Mensch 6

   Woe Wei

De meeuwen houden hun bevederde vliegpennen op de toppen van de wind en zeilen erop weg. Hun omnipotente spanwijdtes varend terwijl ze om zich heen    kijken, alsof ze de windstromen – waar die elkaar kruisen of stapelen – wikken en wegen voordat ze een andere richting opwalsen. Zie dan de manier waarop de poedel meeloopt met de baas, zijn oefeningen in de laagte over alles heen. Verderop, het ongemak van de oude kinderen die staan te vernikkelen in de kou. Een vrouw hangt haar haren op aan de wind. De motor geparkeerd op de vluchtstrook tussen twee wegen. De hoed van de man is groot. Nadrukkelijk draagt zijn adem hem onder de rand voor zich uit. Op het reclamebord de frisgroene kleur in pompende hartbeweging, knaloranje letters spugen alle woorden van de economie. Alles sluit erop aan; jonge mensen die opnieuw geloven in het concept dat je ergens in kan geloven en de bladeren nog verscholen, die het sein krijgen dat ze opnieuw kunnen, al lijkt het seizoen zijn rug te keren. En daar sta jij. In het weerspiegelende glas van de winkelpui. Haren verdwaald, handen in zakken, schouders opgetrokken, je kijkt de slaapkamer in. De tijdschriften om te lezen op de lage witte tafel, de vaasjes met de witte bloemen, de witte lege kopjes ook. De witte kudde van de kussens. De opengeslagen witte dekens. Het bed is als een geopende oester. De twee lampjes stralen zacht en trouwen hiermee het licht van de dag. Je wilt hier slapen. Een abonnement nemen op deze slaapkamer in de etalage. In al je doen en laten tijdens je slaap, de metseling toelaten van andermans ogen.

 

* ikzieikzieikzie

   Een maandelijkse bijdrage voor de website van het Chabot Museum

ikzieikzieikzie  3                                                                                       

Streepjes. Misschien honderd-een-en-veertig. Verticale, dikke en dunne. De dikke zijn stammen van bomen. De lussen erboven dragen takken met bladeren bij een dak van een boerderij. Links, een paar schuren en ook bomen. Maar in het midden gebeurt alles. Vier-en-twintig horizontale streepjes tekende hij met een pennetje vol inkt om de rivier door de polder te laten stromen onder een hoge, wolkeloze. Land dat zich uitstrekt. Ssst, er blaft geen hond! De horizon zegt ook niets. Maar de vier-en-twintig lieve, liggen breed en vrij, licht en grijs. Horizontaal bewegen zij het water. Zacht. Zacht.                                                                                                                                                                         

                                                                                                                                             Henk Chabot, Polderlandschap, ca 1946, Collectie Grootveld