'REALITY FAVOURS SYMMETRY'

Ik liep door een bos. De veelheid van de stammen dwongen iets af. Ik dacht na over het leven en wat ik erin kon onderscheiden, besloot voorlopig dat er van veel fenomenen, twee waren. Ik las over paren van tegenstellingen bij Aristoteles. Wij bewegen als vlooien tussen polen, heen en weer tussen paren van tegenstellingen. En het midden draagt een kleur. Lao Tze noemt het midden geel. Jorge Luis Borges schrijft dat de realiteit een voorkeur heeft voor symmetrie. Waarom staan er twee ganzen, twee porseleinen paardjes of kaarsenkandelaars op de vensterbanken tot in de verste uithoeken van Nederland? Niet het ene object, niet het andere, maar twee samen. Zijn het de twee polen naast elkaar gezet zodat een gevoel van orde ontstaat of is het een andersoortig duet? Op het filmfestival in Rotterdam zie ik in 2016,een film van Hong Sang Soo; Right now, wrong than. De film bestaat uit twee delen. Het jaar erop, draait nog een film van hem op dit festival; Yourself and Yours, over een eeneiige tweeling. Ik ga er een zaak van maken, besluit ik. De dynamiek uitproberen van de beweging tussen de polen.

De hier getoonde schilderijen, vormen paren. Soms zijn er twee min of meer identieke vormen te vinden in 1 vlak. Soms horen 2 schilderijen bij elkaar. Zo stoei ik mij een weg en probeer de beweeglijkheid tussen de polen uit totdat ik er bijna huiselijk van word. Enkele van deze schilderijen zullen worden tentoongesteld in 2017 in de Wallgallery te Rotterdam.

In de vierde bundel gedichten wordt de symmetrie ook belicht.

 

GROßE FUGE  

Een uitnodiging met bijbehorende foldertekst via de mail. Het is een stroompje. Dat verder sult. Ik sla de woorden van de foltertekst over. De innemende woorden over het bijzondere muziekstuk zijn genoeg. Ze veren van het stof ontdaan, wiegen als dunne beloftevolle draden in mijn hoofd. Het zal gaan gebeuren. Binnen niet al te lange tijd, zullen de Grosse Fuge en ik zich in een en dezelfde ruimte bevinden.                                                                                                                   Toch klikken op de knop. De tekst van de folder licht op. Flarden tekst lezen en hopen op niet al te hoge frequenties die het oor verdoven. Uitzicht over bergtoppen. Dat het stuk ooit het laatste deel was van een ander stuk (strijkkwintet opus 130). De Große Fuge is een torso. Beethoven sneed het onderste deel van opus 130 af en maakte een nieuw kunstwerk dat opus 133 werd. Geen tegenvallende tekst. Interessante informatie. Iets over het creatieve proces. Over creatieve processen lezen. Welke obstakels er zijn geweest, welke creatieve beslissingen genomen voordat de boot uiteindelijk uit de haven ging varen. De doofheid van B. De complete woekering tijdens het componeren. Alertheid op aan. Een equivalent lezen van het oor van van G. Breed aangelegd asfalt in de uitverkoop; de platgewalste feiten die zich met veel gemak keer op keer vermenigvuldigd hadden en wijd verbreidden. Op tijd alert genoeg blijven anders zouden de belevingssynapsen worden plat geplaveid. Ik klik de foldertekst uit. En verheug me. Geestdrift groeit als een jonge plant met het naderen van de datum, de dag waarop dit stuk zich aan mij zal openbaren.    

Ik ben een dubbelhoevig wezen. Mijn kop vol onverwerkte wildheid. Ik ben een hyena die geen beeldspraak bezit en een grote witte tablet inneemt zodat de canons kunnen dalen. Ik ben vernederd. Ik ben een vernederde door het slaghout van vijf violen in een kakofonische cocon ondergewikkeld. Ik ben gek geworden ergens tussen de vlechtpatronen van twintig snaren. Ik voel mij een droomgons. Ik kom tot de verbreding van zestien gevoelens en tap daarna mijn roofdier direct af in een warme beek. Enkele steunpunten kraaien. Ik zwijg. Ik ben iemand die nadert. En ik word genaderd. Het vuur nadert mij en ik halfdronken, oh hoe kan ik nog denken? Dat komt van al het gedraai op de scherpe punt van deze pin maar gelukkig is er weer de warme beek ook al is zij geen refrein. De warme beek kent geen malse strikvragen en wil niets, maar dan ook niets van mij maken en zij is geen refrein. Het is stil. Op een stoel blijven zitten in een zaal waar andere mensen stil zitten nadat laatste klanken ebben. Andere mensen, waarvan sommigen een abonnement bezitten zodat ze zich met regelmaat verzekeren van enige cultuurverpleging. De dag erna brengt de folder vormen van uitbreiding aan waarin een violist wordt geciteerd; 'Als je eruit raakt, kom je er nooit meer in'. Ik was erbij en erin geraakt. Twee dagen erna ben ik er nog in. Ik reis in de Grosse Fuge kriskras door mijn heerser die mij beheerst als een bizarria. De Große Fuge in mij en ik in haar. Ik vermoed veel, ik ben een hele mens. Iedere betekenis ligt met de poten omhoog, weggevaagd.

 

DE GESTALTE

Er is een nieuwe gestalte ontstaan op het grasveld. De meeuwen scharrelen er omheen. Het maakt de tijdelijke gestalte meer bijzonder. Sommige meeuwen naderen de gestalte tot aan de rand van de voeten en wijken terug. Alsof ze twijfelen of de gestalte hen gunstig gezind is. De meeuwen willen misschien naderen om dicht in de buurt te komen van de gestalte die met zijn rug naar het water staat en daar in gespiegeld wordt. Misschien dat de meeuwen tijd nemen om te wennen aan de plotselinge gelijkenis van de gestalte met zijn spiegelbeeld. Dat in de gele ogen van de meeuwen, een opvallende dubbele vorm vanuit de lucht viel waar te nemen. Eerst de gestalte van boven af gezien als een stip die begon bij het hoofd, daarna de langgerekte ribbelige vorm in het water. Dat de twee vormen met elkaar hadden te maken, hoe precies wisten de meeuwen niet.

Gisteren raasde de storm en sommige mensen werden wanhopig. Het weer kan alles bezetten. De meeste mensen zijn nog niet bekomen. Ze blijven steeds binnen maar hier staat een gestalte met zijn rug naar de plas over het parklandschap uit te kijken. Het is nog steeds winter. De mensen komen niet regelmatig naar buiten. De meeuwen vormen een onregelmatige kring rondom de zwijgzame gestalte die onbewogen blijft voor hun aanwezigheid. Morgen is de gestalte misschien weg. Het weerbericht stemt gunstig voor mensen die houden van droog weer en weinig wind. Dan zal de plas zich weer gedragen als een jong meisje. Die een naam draagt zoals Eva, bijv. Een jong meisje waarin veel ruimte vlak ligt uitgespreid tussen jonge vlakke organen. Met een vlak gezicht. Eva ligt bij het leven. Wanneer je jong bent lig je bij het leven. Bij de snelweg die langs het park richting Den Haag loopt. De meeuwen vliegen op en vliegen van Eva en de gestalte weg.